بهینه سازی الیاف درخت نخل (سازو) توسط مواد کامپوزیت جهت مقاوم سازی عناصر آویخته در معماری ایران
کد مقاله : 1072-IRANCOMP-FULL
نویسندگان:
1مجید کفایی قاینی *، 2محمدامین عزیزمقدم
1دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب
2دانشگاه تربیت دبیر شهیدرجایی تهران
چکیده مقاله:
کاربرد مواد طبیعی سلولزی از دیرباز، در صنایع مختلف از جمله معماری همیشه مورد توجه بوده است. چوب و الیاف سلولزی از شناخته شده ترین و پرکاربردترین مصالح مورد استفاده در صنعت ساختمان سازی می باشند. یکی از مواد مورد استفاده در ساخت تزئینات آویخته در معماری سنّتی ایران، استفاده از طناب سازو(الیاف خرما) می باشد که در ساخت و برپایی مقرنس ها به عنوان تنها عنصر کششی و استحکام بخش نقش اتصال مقرنس به پس طاق را ایفا می نماید. الیاف بافته شده درخت نخل اگرچه دارای استحکام بسیار زیادی می باشد ولی با گذشت زمان، دچار آسیب دیدگی ها و فرسودگی های فراوان محیطی می گردد که در صورت ادامه روند تخریب، پایداری و ایستایی مقرنس را با خطر جدی مواجه می نماید، لذا برای برطرف کردن نقایص موجود و بهینه سازی آن، با استفاده از مواد کامپوزیت، ضمن دستیابی به ماده ای جدید، به خواص و پایداری بهتری نیز دست یابیم. بررسی نتایج مربوط به مقاومت کششی و خمشی کامپوزیت های ساخته شده با اعمال 18 تیمار نشان داد که از بین سه عامل متغیر مورد بررسی(درصد الیاف، نوع الیاف و نوع پلیمر) در ساخت این کامپوزیت، درصد الیاف مورد استفاده برای اختلاط با پلیمر دارای بیشترین تأثیر بوده است. استفاده 40درصدی الیاف تنه به همراه پلی پروپیلن بیشترین مقاومت کششی و خمشی را در کامپوزیت های ساخته شده موجب شده است، در نتیجه کامپوزیت های ساخته شده از اختلاط الیاف با پلی پروپیلن دارای مقاومت کششی و خمشی بیشتری نسبت به کامپوزیت های پلی اتیلن است.
کلیدواژه ها:
الیاف خرما, سازو, عضو کششی, کامپوزیت, پایداری, مقرنس
وضعیت : مقاله برای ارائه شفاهی پذیرفته شده است